“Za II. světové války docházelo ke zločinům, které nemůže pomstít žádná odveta, unést žádná láska, prominou žádné přátelství a potrestat žádný zákon. Takové zločiny nelze promlčet.”

“Nacismus je nelidský a sobecký. Je založen na nenávisti a zlu a jeho vrcholem je Osvětim.”

“music isnt the expression of emotions it is the expression of the soul”

“While the Eternal Feminine in Faust II still appears in personalized form as the Madonna, she works her effects in The Magic Flute as an invisible spiritual power, as music. But this music is the expression of divine love itself, which unites law and freedom, above and below, in the wisdom of the heart and of love. As harmony, it grants humankind divine peace and rules the world as the highest divinity.From the earliest times, magic and music have stood under the rule of the Archetypal Feminine, which in myth and fairy tale is also the mistress of transformation, intoxication, and enchanting sound. Thus it is quite understandable that it is precisely this feminine principle that bestows the magical instruments. The Orpheus motif of the magical taming of the animal energies through music belongs to her, for as mistress of the animals the Great Goddess rules the world of wild as well as tame creatures. She can transform things and people into animal form, tame the animal, and enchant it because, like music, she is able to make the tame wild and the wild tame with the power of her magic.”

“Nie każdy ma takie życie, żeby nadawało się na dom dla niego, który będzie mógł dekorować coraz bogatszymi meblami wspomnień. Niektórzy mieszkają w hotelach, w niejednym hotelu. Lata zatrzaskują się za nimi jak drzwi hoteli - i jedyne, co im pozostaje, to odrobina odwagi, ale nikt ich nie żałuje.”

“Samotność - odwieczny refren życia. Nie gorszy i nie lepszy od paru innych rzeczy. Za dużo się o tym mówi. Człowiek zawsze jest sam i nigdy sam nie jest. Nagle pojawiły się skrzypce, nakładając się gdzieś na półmrok. Jakiś ogród na wzgórzach otaczających Budapeszt. Ciężki zapach kasztanów. Wiatr. I sny jak młode sowy, siedziące skulone na ramieniu, o oczach coraz jaśniejszych o zmierzchu. Noc, która nigdy nie staje się nocą. Pora, w której wszystkie kobiety pięknieją. Duże brązowe motyle skrzydła wieczoru.”

“In Kafka we have the modern mind, seemingly self-sufficient, intelligent, skeptical, ironical, splendidly trained for the great game of pretending that the world it comprehends in sterilized sobriety is the only and ultimate real one – yet a mind living in sin with the soul of Abraham. Thus he knows Two things at once, and both with equal assurance: that there is no God, and that there must be God.”