“Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor.”
In this quote by Turkish writer Sait Faik Abasıyanık, he reflects on the significance of love and human connection in a world filled with loneliness. The quote emphasizes the idea that everything begins with loving a person and ultimately ends with loving a person. This sentiment underscores the importance of relationships and how they shape our lives, cementing the idea that love and human connection are central to our existence.
The quote by Sait Faik Abasıyanık highlights the profound impact of human connection in our lives. In today's fast-paced world filled with technology and virtual relationships, the essence of connecting with others on a deeper level is often overlooked. This quote serves as a reminder of the significance of loving and being loved by another person. It emphasizes that love and human connection are at the core of our existence, and without it, loneliness can engulf our lives. In a world where loneliness is becoming more prevalent, this quote encourages us to prioritize building genuine and meaningful relationships with others.
"“Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor.” - Sait Faik Abasıyanık"
In this quote, Sait Faik Abasıyanık reflects on the interplay between love and loneliness, suggesting that love is the starting point and endpoint of everything in life.
Reflecting on the quote by Sait Faik Abasıyanık, consider the following questions:
“Günlerden pazartesi. Yine vapurun alt kamarasındayım. Yine hava karlı. Yine İstanbul çirkin. İstanbul mu? İstanbul çirkin şehir. Pis şehir. Hele yağmurlu günlerde. Başka günler güzel mi, değil; güzel değil. Başka günler de köprüsü balgamlıdır. Yan sokakları çamurludur, molozludur. Geceleri kusmukludur. Evler güneşe sırtını çevirmiştir. Sokaklar dardır. Esnafı gaddardır. Zengini lakayttır. İnsanlar her yerde böyle. Yaldızlı karyolalarda çift yatanlar bile tek.Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burda her şey bir insanı sevmekle bitiyor.”
“Sizi bekliyorum. Sizi göreceğim; içimde bir şey koşacak. Siz görmeden geçeceksiniz. Ben kederle sevinci duyup dalacağım istediğim aleme. Dünyayı yeniden kederlerle kuracağım.”
“Edebi eserler, insanı yeni ve mesut, başka iyi ve güzel bir dünyaya götürmeye yardım etmiyorlarsa neye yarar?”
“O üzüntü birdenbire gelir. Hava yağmurludur. Bir sonu gelmeyecek başlangıç. Böyle sürüp gidecek gibidir her şey. Öyle ki, çocuklar ile çirkindir.”
“Ben hikâyeciyim diye sizlerden ayrı şeyler düşünecek değilim. Sizin düşündüklerinizden başka bir şey de düşünemem. O halde bu adamın hikâyesi ne olabilir? Sakın benden büyük vakalar beklemeyin, n'olur?”
“Önümüzde hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki her zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanmıyorduk. Yahut bana öyle geliyordu.”